Βεράντα Σζίνβα

Κάποτε το τμήμα του Μίσκολτς που σήμερα γνωρίζουμε ως Σίνβα Τεράζ ονομαζόταν Μικρή Βενετία. Το όνομα ήταν αναφορά στο ρέμα Σίνβα, το οποίο τότε κυλούσε μέσα από το κέντρο της πόλης σε ένα φαρδύ κανάλι ανάμεσα σε δύο σειρές σπιτιών, συχνά ξεχειλίζοντας από την κοίτη του κατά τη διάρκεια της ανοιξιάτικης λιώσης των χιονιών ή μιας καλοκαιρινής βροχής με έντονη ροή νερού. Κατά τη διάρκεια της τραγικής πλημμύρας του 1878, το ρέμα πλημμύρισε την πόλη, προκαλώντας σημαντικές καταστροφές. Μετά από αυτό, το ρέμα ρυθμίστηκε και αργότερα καλύφθηκε υπόγεια. Αυτό έφερε ηρεμία, αλλά έκανε την περιοχή λιγότερο ελκυστική αισθητικά: η κοίτη που βρισκόταν πίσω από τα παλιά σπίτια μετατράπηκε σε χώρο στάθμευσης τη δεκαετία του 1950.

Η αλλαγή ξεκίνησε το 2005, όταν η πόλη του Μίσκολτς, στο πλαίσιο ενός φιλόδοξου έργου αναβάθμισης, άνοιξε ξανά την κοίτη του Σίνβα και μετέτρεψε την περιοχή σε έναν σύγχρονο αστικό χώρο. Έτσι γεννήθηκε η Σίνβα Τεράζ, που γρήγορα έγινε ένα από τα κεντρικά σημεία της ζωής της πόλης. Κατά τον σχεδιασμό της, δόθηκε έμφαση στο να είναι όχι μόνο αισθητικά όμορφη, αλλά και ένας χώρος συνάντησης, όπου οι κάτοικοι και οι επισκέπτες απολαμβάνουν να περνούν τον χρόνο τους. Βεράντες, σκάλες και παρτέρια με λουλούδια οδηγούν στο ρέμα, όπου έχει δημιουργηθεί και ένας τεχνητός καταρράκτης.

Ανάμεσα στα αξιοθέατα της πλατείας είναι η διάσημη Γέφυρα με τα Λουκέτα, όπου τα ερωτευμένα ζευγάρια αφήνουν τα ενθύμιά τους, και η μπρούτζινη γλυπτική σύνθεση «Κορίτσια του Μίσκολτς» του Λάσλο Κούτας, που απεικονίζει τρεις νεαρές γυναίκες σαν να βρίσκονται σε μια φιλική συζήτηση. Τα κτίρια της περιοχής χαρακτηρίζονται κυρίως από τον εκλεκτικισμό του τέλους του 19ου αιώνα, αλλά έχουν προστεθεί και σύγχρονα στοιχεία, όπως το Λόττοχάζ, που χτίστηκε τη δεκαετία του 1960 και έχει πλέον γίνει χαρακτηριστικό μέρος της πλατείας.

Η Σίνβα Τεράζ είναι ένα από τα αγαπημένα σημεία συνάντησης των ντόπιων και των τουριστών, με εστιατόρια, καφετέριες και υπαίθριες εκδηλώσεις που προσφέρουν ζωντάνια στους επισκέπτες.